Vandaag deelde ik opnieuw een deel van mijn verhaal. Het verhaal van mijn gezin. Van liefde die ooit groot was. Van verlies dat stil binnensloop. Van verwarring en veerkracht.

De vader van mijn kinderen kreeg op jonge leeftijd de ziekte van Alzheimer. En hoewel ik voelde dat er iets niet pluis was, begreep ik pas wat er aan de hand was, toen het al te laat was.

Wat dat doet met een gezin – ook als dat gezin formeel niet meer bestaat – valt moeilijk te vangen. Maar ik probeer het. Omdat het ertoe doet.

Waarom ik mijn verhaal blijf delen

Ik sprak tijdens een online bijeenkomst voor de opleiding Case Management aan Hogeschool InHolland.
Over hoe complex een situatie wordt wanneer er kinderen zijn. Wanneer systemen botsen. En wanneer liefde zich niet laat vangen in formulieren.

Juist dan maken goede professionals het verschil.
En juist dan is het nodig dat wij – de betrokkenen – blijven spreken.

Want wat gebeurt er als je je mond houdt? Als je denkt: ik heb geen recht van spreken?
Of: dit is te rauw, te rommelig, te pijnlijk om te vertellen?

Verhalen bevrijden is wat ik doe

Ik ben een verhalenbevrijder. Ik help mensen taal geven aan dat wat vaak nog geen woorden heeft. Want zonder taal verdwijnt betekenis. Zonder taal geen richting. Zonder taal geen plek voor jou.

Jouw verhaal doet ertoe. Ook als het nog niet af is. En juist als het schuurt.