Tijdens de haikuwandelingen die ik samen met een boswachter organiseerde, ging er een wereld voor me open.
Niet eentje van grootsheid of spektakel, maar van kleine wonderen. 

Van dode boomstronken die leefden.
Van onkruid dat eetbaar werd.
Van duindoorns die, als je goed rook, een voorbode waren van dronken vogels in de lucht.

De boswachter werd een gids naar een andere manier van kijken. Zijn verhalen voegden lagen toe aan het landschap.
En omdat ik wist wat ik zag, zag ik meer.

Verhalen maken je verbeelding wakker

Sindsdien probeer ik mijn kinderen uit te leggen wat een Schotse hooglander gegeten heeft, door zijn uitgedroogde drollen te ontleden (tot nu toe met matig succes).
Ik luister bewuster naar de klop van een specht, snuif geursporen op, en stel me voortdurend verhalen voor achter alles wat ik zie.

Dat komt doordat mijn verbeelding gevoed wordt door kennis.
Niet vanuit boeken alleen, maar vanuit mensen die met liefde over hun wereld vertellen.

Misschien is dat waarom ik zo gefascineerd ben door mensen die hun verhaal écht kunnen overbrengen. Ze nemen je even mee en in een stukje van hun wereld, groeit de jouwe.